Brief aan mijn toekomstige ik: wat je leert als je hem herleest

Je schrijft een brief aan de persoon die je over een jaar bent. Je verzegelt hem. Je herleest hem niet voor de datum. Als de dag komt, open je hem, en ontdek je wat je twaalf maanden geleden belangrijk vond. Het is een heel simpele praktijk, en een van de weinige die een resultaat opleveren dat je niet op een andere manier kunt krijgen.

Waar het vandaan komt

Aan je toekomst schrijven is geen recente uitvinding. Tijdcapsules bestaan al lang, en diensten als FutureMe bieden sinds 2002 de mogelijkheid om jezelf een e-mail te sturen op een gekozen datum. De manifestatiegemeenschap heeft het idee overgenomen als praktijk, vaak vermengd met het idee dat aan de toekomst schrijven haar ‘schept’. Wij bieden je een soberder versie: de brief schept niets, hij legt vast. En wat hij vastlegt, kun je niet op een andere manier terugvinden, omdat het geheugen alles herschrijft.

Waarom verzegelen

Het verschil tussen een brief aan je toekomstige ik en een dagboek is het zegel. Een dagboek kun je morgen herlezen, corrigeren, aanvullen. Een verzegelde brief legt een versie van jou op een precies moment vast. Je kunt hem niet meer bijwerken om wijzer over te komen.

Dat is belangrijk, omdat we onderschatten hoezeer we veranderen. Jordi Quoidbach, Daniel Gilbert en Timothy Wilson beschreven in 2013 wat ze de ‘end of history illusion’ noemden: op elke leeftijd geven we toe dat we in de afgelopen tien jaar veel zijn veranderd, maar we voorspellen dat we in de komende tien jaar weinig zullen veranderen. De verzegelde brief is een tastbaar bewijs tegen die illusie. Een jaar later houd je de versie van jezelf in handen die dacht dat er niets zou bewegen.

Wat je erin zet

De verleiding is om een lijst met doelen te schrijven. ‘Over een jaar heb ik…’ Dat is nuttig, maar als de brief alleen dat bevat, wordt de herlezing een balans van slagen of falen, en dat is jammer. Dit maakt de herlezing echt interessant.

• Een foto van je leven nu. Waar je woont, met wie, wat je met je dagen doet, wat je vermoeit, waar je om lacht. Wees precies en een beetje gewoontjes. Het is het gewone dat een jaar later kostbaar wordt, omdat je dat vergeten zult zijn.
• Waar je je zorgen over maakt. De echte zorg van het moment, die waarvan je wakker ligt. Over een jaar weet je of ze de moeite waard was.
• Wat je wilt. Een of twee visies, niet meer. Schrijf ze zoals je ze ziet, niet als doelen in cijfers. ‘Ik zou niet meer willen opzien tegen de zondagavond’ zegt meer dan ‘nieuwe functie’.
• Een vraag. Eén enkele, gericht aan degene die zal lezen. ‘Heb je haar uiteindelijk gebeld?’ ‘Slaap je beter?’ Het is vaak de regel die bij het herlezen het meeste effect heeft.
• Iets liefs. Geen bevel, geen ‘ik hoop dat je je beloftes hebt gehouden’. Een zin die je zelf graag zou ontvangen.

Eén pagina, misschien twee. Schrijf zoals je praat. Deze brief heeft maar één lezeres, en die kent je.

De datum kiezen

Een jaar is de goede termijn voor een eerste brief. Lang genoeg om veranderd te zijn, kort genoeg om je te herinneren dat je hem hebt geschreven. Zes maanden past als een precieze visie die termijn heeft. Vijf jaar is een echte gok, om één keer te doen. Wat telt, is dat de datum vastligt en dat je hem niet vervroegt. De drang om hem eerder te openen is normaal, en gaat over.

Wat de herlezing je leert

De eerste keer dat je een brief aan je toekomstige ik opent, verwacht je doelen te controleren. Je ontdekt iets anders.

Ten eerste dat de zorg van toen bijna altijd aan gewicht heeft verloren. Ofwel ze is opgelost, ofwel ze is vervangen. Dat betekent niet dat ze niet telde, maar het geeft een schaal: waar je vannacht van wakker ligt, is over twaalf maanden waarschijnlijk een voetnoot.

Ten tweede dat sommige dingen die je heel graag wilde je niet meer interesseren. Dat is geen mislukking. Het is het nuttigste gegeven van de hele oefening: wat je zonder spijt hebt laten vallen, was niet echt van jou. Vaak was het wat er van je werd verwacht, of wat redelijk leek.

En ten slotte dat wat echt telt zich herhaalt. Het ding dat je een jaar geleden wilde en nog steeds wilt, in dezelfde woorden, dát verdient een board, stappen en aandacht. Twee brieven achter elkaar die hetzelfde zeggen zijn meer waard dan alle persoonlijkheidstests bij elkaar.

De brief vertelt je niet wie je wordt. Hij laat je zien wie je was, en wat je hebt behouden.

In Manifesti

De Brief aan mijn toekomstige ik sluit op de datum die je kiest, en de app laat hem je niet eerder zien. Hij blijft op je telefoon. Op de dag van openen kun je de brief beantwoorden, en dat antwoord wordt de eerste alinea van de volgende. Heb je liever een geadresseerde buiten jezelf, dan volgt de Brief aan het universum dezelfde logica met een andere toon.

Veelgestelde vragen