Spiegelwerk: jezelf recht aankijken en toespreken, twee minuten per dag

Spiegelwerk is voor een spiegel gaan staan, jezelf in de ogen kijken, en tegen jezelf praten. Hardop. Simpele, vriendelijke zinnen die je jezelf nooit zegt. Het lijkt niets, en het is waarschijnlijk de ongemakkelijkste praktijk van alle praktijken op deze site. Het is ook een van de praktijken die het meest in beweging zetten, en snel.

Waar het vandaan komt

De methode is verbonden met Louise Hay, een Amerikaanse schrijfster, die haar in de jaren tachtig ontwikkelde en er tot haar dood in 2017 de kern van haar werk van maakte. Haar boek Mirror Work, verschenen in 2016, biedt een programma van 21 dagen. Hay vermengt daarin discutabele ideeën (ze koppelde ziektes aan gedachten, waar niets voor pleit), maar de spiegeloefening zelf is simpel, zonder iets magisch, en wordt tegenwoordig ver buiten haar kring gebruikt, ook door therapeuten die aan zelfvertrouwen werken.

Het principe van Hay past in één zin: de meesten van ons praten de hele dag tegen zichzelf met een hardheid die we nooit tegenover iemand anders zouden hebben. De spiegel dient om te horen wat je tegen jezelf zegt, en om iets anders te gaan zeggen.

Hoe je het doet

Een spiegel, welke dan ook. Die van de badkamer werkt prima. Je gaat ervoor staan, je kijkt naar je ogen (niet naar je huid, niet naar je haar, naar je ogen), en je zegt hardop een zin. Je herhaalt hem twee of drie keer. Je houdt de blik vast. Dat is alles.

Twee minuten per dag is genoeg. Echt. ’s Ochtends bij het tandenpoetsen, of ’s avonds voor je naar bed gaat. Langer is in het begin te veel.

Wat je zegt

Louise Hay begon met ‘ik hou van je’, terwijl ze zichzelf bij haar voornaam noemde. Voor veel mensen is dat te veel, te snel. Hier is een opbouw die beter werkt.

1. De eerste week iets neutraals en waars. ‘Hallo, Sarah.’ ‘Ik zie je.’ ‘Ik ben er.’ Gewoon de blik vasthouden terwijl je je voornaam zegt.
2. De tweede week iets vriendelijks dat je kunt aannemen. ‘Je doet je best.’ ‘Ik sta aan jouw kant.’ ‘Je mag moe zijn.’
3. Daarna wat je nodig hebt. ‘Ik vertrouw je.’ ‘Je kunt dit.’ ‘Ik ben trots op je.’ En als er op een dag vanzelf ‘ik hou van je’ uitkomt, mooi. Komt het er niet uit, dan is dat niet erg.

De spiegel dient ook voor wat je wilt. Spreek je visie hardop uit, terwijl je jezelf aankijkt. ‘Ik woon in een eigen appartement.’ ‘Ik verander dit jaar van baan.’ Het is anders dan het opschrijven: hardop, tegenover jezelf, klinkt een onware zin onmiddellijk vals. De spiegel is een uitstekende detector voor zinnen die je niet gelooft. Dat geldt voor alle affirmaties, niet alleen die van de spiegel.

De gêne van de eerste dagen

Die is er, ze is sterk, en ze is normaal. De eerste keer lachen de meeste mensen, kijken ze weg, of voelen ze zich belachelijk. Sommige vrouwen huilen zonder te weten waarom. Dat is geen teken dat je het verkeerd doet. Het is het teken dat je iets doet wat je nog nooit hebt gedaan: naar jezelf kijken als naar een persoon tegen wie je praat, in plaats van als naar een gezicht dat gecorrigeerd moet worden.

Een paar dingen om te weten om door die fase te komen.

• De gêne neemt echt af rond de vierde of vijfde dag. Houd tot dan vol voor je oordeelt.
• Is de blik vasthouden te zwaar, kijk dan naar één oog. Het is een oude truc, en hij werkt.
• Doe het alleen, deur dicht. Niemand hoeft erbij te zijn, zeker niet in het begin.
• Komt het er fluisterend uit, dan is dat goed. De stem komt later.

En merk je dat je eerste reflex voor de spiegel kritiek is, op je huid, je wallen, je gezicht, noteer die dan. Vecht er niet tegen, noteer haar. Dat is precies wat Hay zichtbaar wilde maken: de toon waarop je tegen jezelf praat, elke dag, zonder het door te hebben.

Wat het echt doet

Niets bovennatuurlijks. Drie concrete dingen.

Je hoort je innerlijke stem. Voor de spiegel wordt de kritiek hoorbaar. Eenmaal hoorbaar is ze bespreekbaar. Je kunt een verhaal dat je niet hoort niet veranderen.

Je oefent een andere stem. Twee minuten per dag vriendelijke zinnen lijkt niets tegenover jaren van het tegendeel. Maar het is herhaling, zoals bij sport. Na een paar weken gebeurt het dat midden op de dag, na een fout, de zin van de spiegel eerder komt dan de kritiek. Dáár verandert het.

Je wordt toonbaar voor jezelf. Het klinkt vreemd, maar veel mensen vermijden hun eigen blik. Jezelf twee minuten kunnen aankijken zonder weg te vluchten is een basis. Op die basis houd je een doel beter vol, durf je meer, vergeef je jezelf sneller als het misgaat. Ben je gevoelig voor angst, dan bespreken we dat in manifesteren en angst.

Je kunt een stem die je niet hoort niet veranderen. De spiegel dient eerst om haar te horen.

De fouten om te vermijden

Beginnen met zinnen die je helemaal niet gelooft. ‘Ik ben prachtig’ schept, als je dat niet vindt, een weerstand die tegen de oefening ingaat. Kies altijd iets wat je voor tachtig procent kunt aannemen.

Te lang doen. Tien minuten voor een spiegel op de eerste dag is uithoudingsvermogen, geen praktijk. Twee minuten, elke dag, dat houdt stand.

De dagen overslaan waarop het niet goed gaat. Dat zijn juist de dagen die tellen. Op de dag dat je iets hebt verprutst is ‘je doet je best’ zeggen terwijl je jezelf aankijkt moeilijk, en precies daar dient de praktijk voor.

Om vanavond te beginnen

Badkamer, deur dicht. Kijk naar je ogen. Zeg je voornaam. Zeg ‘ik zie je’. Houd tien seconden vol. Morgen hetzelfde. Dat is genoeg om te beginnen.

Veelgestelde vragen